Als je besloten hebt je narcist te verlaten

Je narcist verlaten, hoe doe je dat? Het heeft je jaren gekost eer je doorhad dat je partner een narcist is. Eindelijk heb je door dat niet jij maar hij gek is. Eindelijk heb je besloten dat het tijd is om te vertrekken. En dan? Wat kan je verwachten van je omgeving als je besluit je narcist te verlaten?

 

Je omgeving heeft geen enkel idee wat er speelt tussen jou en je narcist!

Daarom: verwacht geen enkele steun uit je omgeving. Ze hebben geen enkel idee hoe gestoord een narcist kan zijn. Ze hebben geen idee hoe je narcist thuis jou en je kinderen mishandelen.

 

Hoe ziet de omgeving jou als getrouwde vrouw van een narcist?

Ga zelf maar na, hoe ziet de omgeving jou? Je hebt nog nooit eerder aan de bel getrokken, je hebt nooit eerder alarm geslagen en je hebt nooit eerder om hulp gevraagd. En nu, plotseling na al die jaren samen geweest te zijn met je narcist, reageer je boos, emotioneel en verdrietig en beschuldig je hem dat hij jou en jullie kinderen mishandeld.

 

 

Hoe ziet de omgeving jouw partner, de narcist?

Vervolgens moet je goed beseffen dat de omgeving je partner ziet als iemand die zich in het openbaar uiterst charmant, vriendelijk, hoffelijk en intelligent gedraagt. Je omgeving ziet niet hoe je partner zich thuis gedraagt. De omgeving snapt er helemaal niets van dat jij van zo´n knappe en briljante man zou willen scheiden. Als jij hysterisch huilend beweert dat hij een monster is, zal de omgeving zich bezorgd afvragen wie van jullie tweeën nu gek is…

 

Emotioneel wrak

En dat is nu precies waar de narcist van jou op uit is: jou neer zetten als een emotioneel wrak dat gestoord is en hij presenteert zichzelf als de vriendelijke onschuldige die niets misdaan heeft. Als hij tussen neus en lippen opmerkt dat jij wel heel erg emotioneel reageert, heeft hij alle lachers op de hand, incluis de advocaten en rechter mocht het ooit tot een rechtszaak uitdraaien. Ook jouw advocaat en je familie en vrienden zullen moeite hebben hun lachen in te houden…

 

 

De werkelijkheid is verbijsterend!

Jij hebt jarenlang met hem samengeleefd en het heeft je jaren gekost eer je doorhad dat je met een narcist te maken had. Hoe kan je nu van je omgeving verwachten, dat zij doorhebben dat je partner een narcist is, terwijl hun contact oppervlakkig is?

De werkelijkheid (jij) en de leugen (je narcistische partner) liggen zo ver van elkaar verwijdert, en is zo verbijsterend, dat je omgeving eenvoudig niet kan geloven wat jij – huilend en emotioneel – verteld over jullie relatie! Het is voor de omgeving onbegrijpelijk wat jij allemaal meegemaakt hebt met je narcist als partner.

 

 

Hij lijkt zo normaal…

De omgeving kijkt niet verder dan het masker van de narcist. De omgeving ziet niets anders dan een man die op het oog normaal functioneert die kwalijk beschuldigd wordt door zijn hysterisch geworden vrouw.

Een narcist met psychopathische trekjes kan met het grootste gemak alle hulpinstanties en rechtbanken er van overtuigen dat hij normaal is en zijn vrouw afschilderen als gestoord en als een zeer slechte moeder.

 

Wat moet je doen als je besloten hebt van je narcistische partner te scheiden?

Het aller belangrijkste is: goed voor jezelf zorgen! Je moet kracht uitstralen en zeker niet als een emotioneel wrak rondlopen. Gezond eten en drinken, gezond leven, gezond bewegen, ritme en regelmaat in je leven brengen en iedere nacht ruim voldoende slapen. Je moet het spel van de narcist zien als een schaakspel, jij moet enkele stappen vooruit denken en niet meer in de valkuilen van de narcist trappen. Hoe je dat doet? Door je goed voor te bereiden!

 

 

Bereid je goed voor op de strijd tegen je narcistische partner als je hem wil verlaten!

Lees de volgende artikelen:

Scheiden van je narcist? Bereid je goed voor!

Afstand nemen van je narcist, hoe doe je dat?

Narcisme: uit elkaar en verwerk je verdriet

Narcisme binnen relaties: geweld en misbruik

Narcisme binnen relaties: wat is het probleem?

Kan een narcist veranderen? Ja, nee? Of toch niet?

Bescherm jezelf tegen narcistisch misbruik, hoe doe je dat?

Gevaarlijke kant van het narcisme: agressief narcisme.

 

Slachtoffer van narcistische mishandelingen?

Wil je meer weten over het narcisme? Ben jij slachtoffer van narcistische mishandelingen? Dan is de nieuwe site: Exit Narcist via www.exitnarcist.nl misschien wel wat voor jou!

 

Reacties

  1. Inktvlekkie zegt:

    Ik zet mn verhaal gewoon neer en alvast sorry als ik hier niet thuis hoor eigenlijk..ik had het ook op een ander forum gezet omdat ik zo behoefte heb aan een advies of iets…kan hier met niemand over praten omdat ik al jaren geen vrienden meer heb…ben nu negen jaar samen met mijn vriend.Toen we net wat kregen, zei hij op een avond tegen mij: ik hoop dat je sterk genoeg in je schoenen zal staan bij mij, ik ben bang van niet…je bent zo lief dat ik bang ben op een gegeven moment over je heen te gaan lopen al wil ik dat niet. Destijds had ik geen idee waar hij het over had, hij was zo
    lief, meelevend en invoelend….als er iets met mij was, of mijn emotie van het moment veranderde, dan had hij dat al door voordat ik dat zelf in de gaten had. Zijn donkerdere kant leerde ik toen nog niet kennen,omdat die in toom werd gehouden door de verliefdheid en nieuwe situatie na zijn vorige huwelijk. En zijn liefdevolle kant was zoals ik net zei meelevend,charmant, invoelend, begripvol….een grote vent met een klein hartje en een grote bek, maar juist door zijn tegenhangende liefdevolle kant dacht ik echt:je kan soms zo’n grote smoel hebben, maar toch ben je zo lief….en een zelfinzicht waar hij ook eerlijk voor uit kwam. Als hij eens te snel uit zn slof schoot,of te snel oordeelde, dan gaf hij dat altijd toe wat mij echt het idee gaf, oke, soms is hij totaal onredelijk, maar wel eerlijk genoeg om dat naderhand toe te
    geven zodat we erover kunnen praten. Dat dichtte altijd de kloof die daardoor ontstond, wederzijds begrip, zoals dat normaal is. Zijn donkere kant zag ik toen nog niet …maar ik kwam er in de jaren erna achter hoe hard, totaal gevoelloos, egoistisch, afgesloten en ook kinderlijk hij kon zijn. Ik vraag me zelfs weleens af of hij een narcist is

    In de jaren erna kwam er steeds meer stress op ons pad door gebeurtenissen met zijn ex, kind, gezondheid, ellende met ons huis, op het werk,mijn gezondheid kreeg hele flinke knauwen met vele operaties en doordat zijn kind bij ons kwam wonen, hadden we ook niet meer de ruimte en de tijd voor elkaar zoals we dat gewend waren. Daar veranderde hij langzamerhand door in een steeds verder afsluitende en verbitterde man, met een steeds korter wordend lontje, zijn geluk verliezend en met een steeds somberdere kijk op het leven en een steeds negatievere kijk op de mensen om hem heen, ook mij.

    Onze ruzies werden ook steeds heftiger en in stappen gaf hij ook aan met dingen klaar te zijn. Hij was klaar met lieve dingen zeggen en complimentjes geven, gewoon met continu lief zijn…ik moet nu wel weten hoe hij over me denkt, geen zin meer om eens te zeggen: je bent mooi of iets in die geest,wat hij daarna ook niet meer deed. Daarna was hij klaar met excuses en rekening houden met, hij zei geen sorry meer na een ruzie, gaf geen uitleg meer, geen inzicht in wat er in hem omgaat…dat was dus aan mij om zeg maar te raden. Af en toe draait hij om als een blad aan een boom en kan ineens weer lief zijn, en zeggen dat hij allemaal wel begrijpt wat het met me doet, dat hij me kwetst….maar dan alsnog veranderd hij niks, wat ik wel steeds ben blijven aangeven, dat een relatie van 2 kanten komt ten alle tijden….na vele ruzies gaf hij ook al aan dat hij dat misschien ook wel niet meer wil, hij is er allemaal klaar mee, dat is echt een stopzin van hem: ik ben er klaar mee. We zitten inmiddels al bijna 3 jaar in een onveranderde situatie: doordat we weinig tijd echt voor elkaar, voor het “ ons” hebben, is er nog wel liefde maar is er verder weinig meer tussen ons. Door gezondheidsproblemen, lange zware werkweken en de zorg voor onze puber komen we daar gewoon niet aan toe, of tenminste, kan hij zich daar niet toe zetten, ook het leeftijdsverschil van 15 jaar zal daarin niet meehelpen, als ook zijn sombere kijk hierop: “ dan gaan we wat leuks doen, maar als we weer thuis zijn zit ik in dezelfde ellende en veranderd het daar dus niks aan, dus wat is het nut ”…Hierop heb ik al vaker gezegd dat we dat wel nodig hebben, even wij en voor de rest niks, even elkaar in een andere omgeving zien en het “ ons” versterken, de mentale intimiteit opzoeken.Hij heeft ook al zo vaak aangegeven in zijn open momenten dat hij het hele leven gewoon zat is, dat het hem niks uitmaakt als hij morgen niet meer wakker wordt, en dat hij gewoon niks meer hoeft…hij wil gewoon alleen rust, thuis zitten met zn biertje en dat is het wel…want er is toch altijd wel wat. Hij heeft soms, en dat is altijd na een ruzie waarin hij aan mij merkt dat ik zijn levenshouding niet meer trek, een heel open en eerlijk moment waarin hij verteld hoe hij het echt voelt. Dat hij al vanaf kinds af aan met zichzelf worstelt,dat hij altijd al een hele negatieve houding en kijk heeft gehad en dat ook niet zal veranderen, dat hij een geboren egoist is en zichzelf ver boven iedereen vind staan. Dit gaf hij toe tijdens een ruzie (een zeldzaam moment!) waarin ik hem confronteerde met dat hij weleens zegt dat ik niks meer, maar ook niks minder als hem ben…ik zei: als ik mijn eigen mening niet mag geven, en jij wel alles mag zeggen en doen en mijn kant niet wil horen,dan vind je jezelf veel beter en belangrijker dan mij, dan mag jij je punt maken en doet niks wat ik zeg of voel ertoe.Daar was hij helemaal stil van en gaf toe dat dit ineens een spiegel was,dat ik gelijk had. En dat het mijn keuze is of ik daarmee om kan (blijven) gaan, of dat ik alleen verder wil. Hij zegt ook dat hij mij niet gelukkig kan maken, omdat hij niet gelukkig met zichzelf is, dat hij heel soms een moment heeft waarop hij zich gelukkig voelt, maar dat ook zo weer over is.

    En de laatste jaren wordt dit gewoon steeds meer merkbaar…het is altijd al zo geweest dat hij tijdens een ruzie niet voor rede vatbaar is, mijn kant en antwoord bestaan niet, hij mag alles zeggen en zo lang boos zijn als hij wil (wat al 4 dagen kan zijn van schelden, negeren, steken onder water na een gourmetstel wat ik scheef op tafel zet en hij door ontploft). Voorheen konden we daar over praten als hij niet meer boos was, maar nu komt hij daar dus niet meer op terug, wil het niet uitpraten of zijn kant toegeven, ineens is de spanning weg en is het weer “normaal”. Zijn lontje wordt steeds korter, hij kon altijd al om dingen boos worden waarvan je denkt waar maak je je druk om….maar een vork die ik op zn bord leg terwijl hij dat nog niet wou is al genoeg….En dan kan ik dagenlang echt kwetsende steken onder water verwachten, dagen van nog geeneens aangekeken worden, niks goed doen en dan ineens zakt het weg en gaan we weer verder….maar dan nog hoef ik geen armen om me heen te verwachten, echt even zijn liefde voelen van: sorry , je bent echt mijn vrouw ..kom hier…en dat mis ik zo.ik voel me vaak zo ongewild en zo eenzaam.Het laatste jaar is dit zowat elk weekend en soms doordeweeks en ik ben helemaal op. Dit heb ik hem meermaals verteld, en ik merk wel dat hij zich probeert in te houden en ook aan mij te denken, maar als er meerdere dingen tegelijk tegen zitten,dat hij bijv. hoofdpijn heeft, de honden die piepen en de tv doet raar,dan hoeft er nog maar 1 miniscuul dingetje tegen te zitten en komt alles eruit : het huis is k*t, de honden is hij zat dan wil hij naar zn nest en niet meer wakker worden want hij heeft zo’n kloteleven en dat drinkt hij van zich af.

    Voorheen door wederzijds begrip, en de intimiteit (wat hij niet makkelijk toont, hij geeft nooit een knuffel bijv) kwam ik toch bij tussen de buien door. Maar ik wordt ook ouder, geef tegengas en ben een confrontatie met zijn hardere kant. Voorheen hield ik altijd mijn mond tot het overwaaide, maar dat kan ik niet meer, ik geef nu mijn grenzen aan en confronteer hem met zijn eigen gedrag. Door de jaren heen heb ik echt de meest verschrikkelijke dingen naar mn hoofd gekregen”je moet maar als hoer gaan werken, ga maar lekker op de keileweg staan, meer kan je niet,je hebt een lage inruilwaarde”enz enz. Ook zijn onvermogen om echt interesse te tonen breekt me op,hij zal nooit ergens over doorvragen waarvan ik dan het gevoel krijg:goh, je denkt er echt over na,het is al een tijdje zo erg dat als een buitenstaander wel geinteresseerd dingen aan me vraagt ik daar emotioneel van wordt.Steeds verleg ik ook weer mijn grens…nog 1 keer als stront behandeld worden en ik ga weg,en elke keer komt daar nog 1 keer bij.Tijdens ruzies voel ik me zo klein, zo onbelangrijk,en als het “ rustig” is kom ik weer een beetje op adem en met elk beetje liefde wat hij dan toont, ebt het weer weg dat ik alleen verder wil-tot de volgende ruzie.

    Ik ben al geen extrovert persoon, maar ben altijd spontaan, vrolijk en rustig geweest. Heb al heel veel ellende gekend,veel meegemaakt vanaf jonge leeftijd,waar ik me dankzij mn positieve inslag doorheen heb geslagen. Het spontane en vrolijke is er nu wel af. Het is er een beetje als we geen ruzie hebben, maar toch zit het in mn achterhoofd dat ik weet dat ik me weer
    helemaal nietig voel als het weer misgaat en hij weer omdraait. ik weet van tevoren nooit hoe hij op een situatie reageert, de ene keer relaxed en rustig “ joh, maak je niet druk, kan gebeuren” en de volgende keer is het huis te klein.dit kan al wisselen binnen een minuut…De ene keer is iets op de ene manier goed en de volgende keer weer niet,dat hij alcoholist is helpt ook niet. Ik heb hem 2 weken geleden een lange mail gestuurd, waarin ik mijn begrip toon voor hoe hij is,en dat voel ik ook echt,mijn inzicht hoe hij zo geworden is en hoe hij nu in het leven staat en wat dat inhoudt voor onze relatie.

    ——————————————————————————–

    ——————————————————————————–

    Citeer
    Wijzig

    Rapporteer

    piercingrebel
    Afbeelding van piercingrebel Privé-bericht
    Profiel
    8 berichten
    Voeg toe als contact

    22-11-2013, 23:04

    ——————————————————————————–

    Moest ‘m ff in tweeen doen want ik heb er een veel te lang verhaal van gemaakt !!

    Daarin heb ik hem uitgelegd dat als hij klaar is met excuses maken en rekening houden met,dat dat van mij vraagt dat ik altijd op mn tenen moet lopen, alles moet pikken en slikken,want anders moet hij rekening houden met, begrip tonen of zn fouten toegeven,en dat ik dat niet meer kan,en ook niet normaal is binnen een relatie, een relatie is oa wederzijds begrip en liefde.Dat ik ook wel weet dat ik een continue confrontatie ben met zijn hardere kant waar hij tegen knokt, dat hij dondersgoed aan mij kan zien wanneer hij te ver gaat, zich daardoor schuldig voelt en afsluit omdat het hem doet realiseren dat hij me pijn heeft gedaan wat hij niet wil maar vanuit zn natuur gaat en daar zo’n moeite voor moet doen om tegen te vechten. Hier was hij helemaal sprakeloos van, dat ik hem zo doorzag en het enige wat hij kon zeggen was: je hebt gelijk,steeds maar weer.Er ging een week overheen waarin ik dacht dat hij probeerde geduld te hebben, mijn kant in te zien met begrip,ik miste en hoopte nog steeds op de intimiteit,me echt aankijken, niet me zien, maar echt oogcontact,en me eens vastpakken voor een knuffel of iets,maar dat gebeurde niet.Toch dacht ik dat mijn mail hem aan het denken had gezet. In het weekend sloeg het toch weer om als een blad …
    ruzie om een pieteluttig ding,iets wat ik ergens neerlegde en hij niet wou en de dag erna was zijn hele dag verziekt omdat ze iets niet hadden bij een winkel.(en ik omschrijf het hier heel netjes, maar de ziektes vliegen dan om je oren,en ik ben ook geen heilige en heb ook mn bekkie bij me, maar heb in de 9 jaren welgeteld 2 keer klootzak tegen hem gezegd) Toen ben ik over mijn mail begonnen,dat ik dacht dat hij echt wist wat ik bedoelde,zich begrepen voelde en mijn kant ook inzag, want hij had me hierin gelijk gegeven ?Of dat dit gelijk geven was bedoeld om te sussen. Toen zei hij: wat wil je nou van me..ja,ik heb je mail gelezen,maar weet nu al niet meer wat erin stond, dat onthou ik allemaal niet hoor, dat jij nou alles onthoud tot jaren terug.Ik zei dat dit echt recht vanuit mijn hart was gekomen,hem begrip wilde tonen en vragen mijn kant te voelen en door zijn gelijk dacht dat hij dit echt snapte, en dat ik idd als dingen me echt raken of me fijn doen voelen ik het niet vergeet……een paar weken gingen voorbij en. inmiddels weer een hoop gebeurd….ik zal het proberen kort te vertellen, maar ben niet goed in kort !! .ik was het oppervlakkige, gebrek aan liefde, begrip, aandacht, erkenning en zijn houding met alles erop en eraan zo zat….dat ik zei dat het beter was om uit elkaar te gaan… De timing van het moment was onwijs kut, maar ik kropte het al zo op de hele dag dat toen we ff met zn tweeen waren het er gelijk uitknalde….Hij schrok er wel van, maar zei dat al een tijdje te voelen aankomen, dat ik niet meer wilde.

    Ik legde uit gewoon helemaal gebroken en kapot te zijn, mezelf volledig kwijt en zo moe van verdrietig en eenzaam zijn, nooit begrip of een knuffel krijgen, steeds boksend tegen zijn muur en houding….en vroeg hem of dit echt zo’n verrassing was…Hij zei al die tijd zn kop in het zand te hebben gestoken en er niks aan wou doen…waarschijnlijk denkend dat ik toch niet tot dit punt zou komen…..Hij zei dat dit wel ineens kwam, dat ik er eerder over had kunnen praten en dat ik nu onze relatie geen tweede kans wilde geven…

    Ik ben al die jaren door alles heen eerlijk geweest over mn gevoel, positief of negatief, en heb altiijd verteld en laten weten wat ik fijn vind, me verdriet doet of kwetst, en wat ik miste of juist wat me goed deed…..dat gaf hij toe….zo vaak had ik hem al verteld dat hij me het gevoel gaf er niet toe te doen….dat ik eenzaam ben terwijl hij een paar meter van me af zit, dat ik zn armen om me heen mis…..zijn begrip wat een ruzie met me doet met zn gescheld en steken onder water…..Dat ik de intimiteit zo miste, een arm om me heen, me ff vastpakken om me te laten voelen dat hij van me houdt of me nog mooi vind…..En dat ik het zo miste om eens wat te doen….een strandwandeling….of ergens een middagje heen…dat dat ons juist zou versterken, die wij-momenten….dat ik ook wel weet dat hij het liefste de hele dag thuis zit, achter de pc en dan vind hij het best………

    Vele uren en praten later, wat meer van mijn kant steeds maar proberen was om begrip te krijgen….besloten we het nog eens te proberen…hij heeft geen toezeggingen gedaan, alleen dat hij weet dat hij een hoop moet veranderen….dat 90% bij hem ligt..

    Inmiddels zijn we bijna 2 maanden verder, en hij is wel veel rustiger (wat betekent dat hij gewoon zn mond probeert te houden ipv kritiek en commentaar leveren of boos worden)….toch weer een paar keer bonje gehad om niks wat bij hem begint (in al die jaren ben ik 2 keer ergens boos om geworden….) maar nog steeds geen intimiteit ( ik hou je wel ff vast als we op bed liggen…….wat inhoud ff 30 seconden over me rug aaien) , geen begrip….als we na die ruzies er probeerden over te praten, alles wat ik aangeef hoe ik me erbij voel dat weet hij om te draaien op zichzelf…alles dus, maar dan ook alles……als ik zeg dat dit of dat me kwetste….dan kan hij niet reageren met : ja…als je het zo zegt kan ik me dat best voorstellen…..nee, hij draait het dan om met bijv. “denk je dat ik het leuk vind?..Geen knuffel, arm, begrip of sorry….En nog steeds totaal geen interesse in mij…..als ik wat vertel, gewoon koetjes kalfjes of iets met diepgang….dan krijg ik een gehum als antwoord of een kort zinnetje…..of dan draait ie het om op zichzelf en praat dan weer verder over iets wat hij heeft meegemaakt of hoe hij erover denkt……..

    Ik ben het nu echt zat en zie echt in dat dit het was……hij zal nooit echte liefde tonen, of interesse….bij de laatste bonje zei ik hem ook dat hij me het gevoel gaf dat hij 20 traptreden hoger als mij staat en ik daar ver beneden bungel…..hij mag alles, maar als ik precies hetzelfde doe, dan wordt hij boos……hij mag de ene avond chagrijnig zijn, maar als ik dan de volgende ochtend wat geirriteerd ben, dan is het huis te klein….en toen zei hij: ja, maar ik vind mezelf ook veel beter als een ander, dat is niet persoonlijjk maar heb ik bij iedereen……..en als je daar niet tegen kunt, dan zijn de jaren tussen ons voorbij……..

    Dus met andere woorden zal hij altijd alles mogen, zal hij het aller interessantste blijven en ga maar door………Ik wil nu weg, ben huizen aan het kijken en ben alweer helemaal helemaal helemaal kapot……apatisch….er komt niks uit mn handen terwijl mn kop niet stil staat…….
    Ik weet als ik vertel op te zijn, dat hij me direct met hond op straat zet…….en ik kan nergens heen….ik ben zo moe…..zo moe…..ik heb een leuk huisje gezien, maar het koophuis waar we nu in zitten staat op beide naam, en volgens mij moet ik eerst een akte van verdeling hebben voor ik een ander huis kan kopen ??? Ook duurt het volgens mij in het allergunstigste geval een week of 6 a 7 eer alles qua hypotheek en zo rond is…….en die tijd heb ik niet, ik kan ook niet prive van alles regelen want we werken ook bij hetzelfde bedrijf….ik heb totaal geen spaargeld…kan nog geeneens een nieuwe inrichting kopen….nou moet ik sowieso al een PL of iets afsluiten voor de restschuld die van het koophuis overblijft…….maar ik ben zo radeloos……….ik wil zo graag weg, ben zo moe………

    • Roberta zegt:

      Het is allemaal zo herkenbaar wat je schrijft lieverd, welkom bij de club van mensen wiens partner een narcist is!

      Een narcist trekt aan en stoot af. In het hele verhaal wat je geschreven hebt, loopt een rode draad dat ook jouw narcist je aantrekt en afstoot. Hoe langer jullie relatie duurt, hoe erger zijn afstoot gedrag zal zij en hoe korter de periode om je aan te trekken.

      Met als resultaat: hij zuigt je in zijn wereld. Je bent enkel en alleen bezig met hem, met zijn pijntjes en met zijn wereld.

      Hij wil dat jij je enkel en alleen bezig houdt met HEM en met ZIJN wereld. Waarom? Uit angst dat jij voldoende tijd zou overhebben om zelfstandig over jou en je eigen situatie te kunnen gaan denken.

      Alles wat hij tegen je zegt, alles wat hij tegen je doet (of niet zegt, of niet doet) is om jou te beïnvloeden.

      Daardoor ga je voortdurend over je grenzen heen, voel jij je misbruikt, je voelt je alleen, minderwaardig en je energie vermindert razendsnel. Hij put je uit.

      Jou een rotgevoel geven, geeft hem macht.

      Erkenning zal je nooit bij hem krijgen. Echter, door de periode van aantrekken, lijkt het of je even erkenning van hem krijgt. Je bloeit op en dat werkt verslavend: je wilt meer. Daarom blijven de meeste partners van narcisten ook zo lang bij hun narcist. Die korte periode van aantrekken werkt verslavend en geeft hoop.

      Jij wilt weg en ik vrees dat je narcist donders goed weet dat je geen spaargeld hebt. Dat je naam op het koopcontract staat zodat je niet 1,2,3 weg kan. Dat jullie samen bij dezelfde baas werken zal hem ook wel goed doen.
      Je zit vast in zijn web en hij weet het. Daar geniet hij met volle teugen van en iedere keer dat jij aangeeft dat je weg wilt, weet hij dat je geen kant op kan. Je geeft hem macht, terwijl hij bij jou je energie er uitzuigt.

      Wat moet je doen? Je stilletjes voorbereiden op je vertrek. Vertrouw niemand, vertel niemand iets waar je mee bezig bent. Ga heel goed voor je zelf zorgen, leef gezond en spaar je energie, zodat als de dag komt dat je financieel zelfstandig bent, je een nieuwe baan hebt en je kan vertrekken, jij stevig in je schoenen staat.

      De volgende artikelen kunnen je – hopelijk – verder helpen:
      Scheiden van je narcist? Bereid je goed voor!
      Bescherm jezelf tegen narcistisch misbruik, hoe doe je dat?
      Afstand nemen van je narcist, hoe doe je dat?

      Als ik kon, zou ik je heel graag alle kracht willen geven om deze periode te overbruggen, tot het moment dat je weg kan en je vrijheid tegemoet kan treden! Ik wil je heel graag heel veel succes en sterkte toewensen en je oprecht bedanken voor je reactie! Sterkte meisje!

      Iedereen die in een vergelijkbare situatie zit/zat en tips heeft: deel deze tips met elkaar om het voor de (ex) partners van narcisten het leven een ietsje draaglijk te maken! Dank jullie wel!

  2. Wat een goed antwoord geef je Roberta. Je schrijft het precies zoals het is. Heb me zelf na 1,5 jaar relatie met een narcist weten los te breken. Ben zo blij!
    Gelukkig had hij al een poos een ander, dat is mijn redding geweest.
    Wie redt nu haar? 😉

    • Roberta zegt:

      Dank je wel voor je reactie Ilsa! Ben blij dat jij je hebt weten los te breken! Dat heb je overigens redelijk vlot gedaan: in slechts 1,5 jaar! Hulde meisje!! Geniet van je nieuwe leven!

      • Anoniem zegt:

        goeden avond.
        Ik leef al 18 jaar samen met een narcist en ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen!! Help!!! Ik heb zins kort een paar familie leden verteld wat er werkelijk speelt achter onze deuren en ze waren geschokt en vonden het moeilijk te geloven.
        De enige uitweg die ik nu nog zie is met mijn kindertjes te vertrekken als hij niet thuis is naar een crisis opvang.. Ik voel me gewoonweg niet veilig als ik hem moet vertellen dat ik hem ga verlaten omdat ik weet dat hij daar geen genoegen mee neemt.. En als hij ergens geen genoegen mee neemt slaan alle stoppen door..!!! Graag wil ik van jullie weten of dit de juiste beslissing is of dat het beter is om hem te verlaten door het hem te zeggen? Mijn energie is op en ik ben uitgeput. Als hij doordraait dat is het niet alleen verbaal maar ook fysiek geweld, en dat al 18 jaar lang!! Elke keer belooft hij beterschap en telkens gaat het mis.. Hij gaat vreemd en als ik hem er op aanspreek word hij woest dus hou ik mijn mond maar weer.. Als we ruzie hebben ligt de fout altijd bij mij. We zijn zelfs uit elkaar geweest maar hij domineert me zo dat ik eigenlijk geen keus had hem weer terug te nemen. Nu is hij zogenaamd in werken terwijl ik weet dat hij gewoon bij een andere vrouw is maar ja dat mag ik niet zeggen dus hou ik mijn mond maar weer.. Hij zelf vind dat het de laatste tijd geweldig goed tussen ons gaat en verwacht van mij dat ik dat ook vind en zeg dus wat hij wil horen. De werkelijkheid is natuurlijk heel anders maar hoe los ik dit op?? Ik vraag jullie om een mening en hoop dat ik de goede oplossing kan vinden.. Alvast mijn dank. Groetjes Anoniem.

        • Roberta zegt:

          Beste Anoniem,

          Een heel herkenbaar verhaal en ik leef zo enorm met je mee en met je kindjes! Laat je narcist NOOIT weten wat je van plan bent, je speelt met je eigen leven!
          Zorg altijd goed voor je, eet gezond en leef gezond. Waarom? Om op krachten te blijven, krachten die je nodig hebt om met een narcist om te gaan.

          Er zijn 3 artikelen die ik je heel graag aanraad om te lezen, waarvan ik hoop dat ze je raad en info geven:

          http://www.infocoachroberta.eu/afstand-nemen-van-je-narcist-hoe-doe-je-dat/

          http://www.infocoachroberta.eu/scheiden-van-je-narcist-bereid-je-goed-voor/

          http://www.infocoachroberta.eu/bescherm-jezelf-tegen-narcistisch-misbruik-hoe-doe-je-dat/

          Heb je het gevoel dat je met je leven speelt als je langer blijft, vertrek dan naar een Blijf Van mijn Lijf huis bij jou in de buurt, als hij bij een andere vrouw is.

          Red je het nog wel? Bereid je dan heel goed voor op je vertrek. Houd je vertrek heel goed voor ogen en trap niet meer in zijn energiezuigende gedrag. Reageer niet meer op hem, doe alsof jullie relatie fantastisch is, laat hem in die waan! Dat is beter voor je kinderen. Ga op zoek naar een zelfstandige woning, ga op zoek naar inkomsten en naar een baan, school voor de kinderen en enz. enz. Als je opnieuw begint, kan je beter ver weg van je narcist opnieuw beginnen. Hoe groter de afstand hoe minder grip hij op je heeft. Verban hem, je kan het!!

          Ik wil je zo heel veel succes en sterkte toewensen beste Anoniem en weet…ooit komt het allemaal weer goed. Je leeft liever op een kamertje drie hoog achter met enkel droog brood te eten voor jou en je kids dan samenleven met een narcist. Ik denk aan je lieverd en ik weet dat je de kracht hebt om er te zijn voor je kids: zorg goed voor jezelf!!

  3. 100% herkenbaar allemaal! Ik ben sinds een half jaar uit een relatie gestapt van 20 jaar! 3 jaar heb ik erover gedaan om mezelf te overtuigen dat het goed was om te vertrekken! Ik ging telkens een stap verder… ik had deze tijd echt nodig. Pas de laatste dag heb ik ten volle beseft dat ik met een narcist samen was en dat heeft me de stap doen zetten. Ik heb nog geen seconde spijt gehad!
    Zoek professionele hulp! Een psycholoog kan je helpen om je weer kracht te geven! Om je op weg te helpen om eruit te geraken! GELOOF IN JEZELF! ER IS NIETS MIS MET JOU! Ik besef nu pas hoever ‘weg’ ik geweest ben van degene die IK ben. En inderdaad, doe alles wat je kan om je onafhankelijk te kunnen opstellen. Heel veel sterkte en geef niet op!!!

    • Roberta zegt:

      Dank je wel voor je reactie Inneke, ik hoop van ganser harte dat door je bericht je vrouwen inspireert om daadwerkelijk de stap te zetten hun narcist te verlaten. Het is geen leven een leven met een narcist. Het is de hel en iedere keer word je er dieper en dieper in gezogen. Blijf je eigen kracht voelen en besef heel goed: er is niets mis met je.

      Ik ben zo blij voor je Inneke dat je de stap hebt gezet! Hulde! Geniet van je leven!!

  4. Er is maar 1 oplossing weggaan ! ik kwam er al snel achter omdat ik coaching gestudeerd heb maar bleef ook door houden van, heeft 1,5 jaar geduurd ze maken je geestelijk kapot. ze zijn zelfs jaloers als je een compliment krijgt van een ander dan zeggen ze nog dat je daar op kikt en dat nodig hebt maar alles wat ze zeggen zegt iets over hun !! zij zijn perfect en de ander is moeilijk. het zijn echt killers en duurt even voordat je weer sterk bent maar hoe kun je van iemand houden die je kapot maakt en afkraakt en beledigd, die moet je snel loslaten vanuit liefde voor jezelf!!

    • Roberta zegt:

      Dank je wel voor je reactie Cat!
      Blij om te horen dat jij er redelijk snel achter gekomen was dat je te maken had met een narcist!
      Met vriendelijke groet, Roberta

  5. Op 26 nov.2014 ontdekt, dat ik al 26 jaar met een narcist getrouwd ben….En wat nu ??????

    • En nu…bewustworden wat narcisme is, wat narcisme doet bij je partner en wat het met jou doet. Bewustworden is niets anders dan inzicht krijgen over het narcisme. Na mijn ontdekking ben ik heel veel gaan lezen en opzoeken over het narcisme en over het narcistische gedrag van mijn partner. Het geeft inzichten en die inzichten geven rust: het geeft rust te weten dat het narcistische gedrag van mijn partner ons dwars zat. Het lag niet aan mij!

      Weten over hoe narcisme werkt bij je partner kan je helpen om een beslissing te maken over je/jullie toekomst.

      Ik voelde me enorm opgelucht toen ik ontdekte dat mijn partner narcistisch was, het voelde aan als een bevrijding. Maar ik kan me levendig voorstellen dat jij na 26 jaar huwelijk er heel anders over denkt!

      Ik wil je heel graag heel veel sterkte toewensen!

      Met vriendelijke groet, Roberta

  6. Graag wil ik mijn verhaal vertellen,ik ben 16 jaar getrouwd in het begin ging alles zo goed wat meestal zo is ik had al 2 kleine kinderen we waren echt alles voor hem.tot we verhuisd zijn ver weg van mijn familie en vrienden hij begon me op te sluiten als hij naar zijn werk ging .ik had geen contact meer met niemand gsm afgepakt alle nr verwijdert, ik heb zo vaak geprobeerd om te vluchten maar helaas ,jaren gingen voorbij in die jaren is er zoveel ruzie geweest en toch was ik te zwak en te bang om iets te ondernemen .nu hebben we zelf 3 kinderen samen waarvan 2 meisjes daar ben ik echt bang voor ,toen mijn oudste dochter (wat niet van hem is) in haar puberjaren was begonnen nog meer problemen ze mocht geen vriendinnen hebben laat staan jongens als vriend ,ze mocht zelfs niet alleen naar de winkel voor een brood ( winkel is rechtover mijn woning !!!)ik moest elke dag de minuten tellen Hoelang ze er overdeed om van school naar huis te gaan als er iets was kreeg ik altijd de schuld want ik maakte mijn dochter slecht volgens hem,we mochten geen contact met niemand niet via internet of gsm gewoon niets op een dag heeft hij besloten om ze mee te pakken op reis naar zijn land (Pakistan ) ik was geschokt hij had alles geregeld zonder ik iets wist ,toen ze terugkwamen vertelde mijn dochter dat ze plannen aan het maken voor haar te laten trouwen ze was toen 12 jaar !!!! Ik moest weg maar hoe ik voel me zo zwak ik heb geen vrienden, met buren mag ik ook geen contact,alles controleert hij ik mag zelfs niet op internet hij typt mijn naam altijd in Google om te zien of ik nergens een account heb ofzo ,controleert telefoon facturen ,controleert alle gelduitgaven kassatickets enz…als ik wegwil heb ik zelfs geen geld voor de trein of wat dan ook ik mag nooit naar de dokter om dat hij niet wil dat ik anticonceptie pak .wat ik wel doe maar hij weet het niet moest het van hem afhangen zou hij blijven kinderen maken ik heb ook nooit mogen gaan werken want overal zijn mannen hij is echt ziekelijk jaloers.hij verplicht me bijna dagelijks voor seks als ik dan kwaad wordt ja dan moet ik gans de nacht niet meer slapen hij begint dan over mijn ex ,mijn moeder (haat hij echt ) mijn leven bestaat alleen maar uit angst hij dreigt me en mijn familie en mijn oudste dochter te vermoorden die hij trouwens op een dag heeft buitengesmeten maar nu gelukkig bij mijn moeder woont .via pleegzorg heb ik haar gevonden ze is nu gelukkig mijn hart breekt echt dat ik haar zo moet missen maar ik weet dat het voor haar beter is .mijn oudste zoon 16 heeft ook vaak ruzie met hem er zijn nog zoveel dingen ,ik wil hier weg en toch durf ik niet ik heb niets van levenslust meer geen zelfvertrouwen ik voel me alsmaar zieker wordén ik ben echt op en moe .elke nacht komt hij thuis rond 1.30 en maakt me altijd wakker want ik moet bij hem zitten en zijn eten warm maken ook heeft hij een drankprobleem hij drinkt dagelijks wat de situatie alleen maar slechter maakt en vaak losse handjes krijgt .nu heb ik sinds een tijdje contact met mijn moeder ze is het echt beu en wil me morgen komen halen om weg te gaan van hem ,maar ik ben zo bang voor wat er gaat gebeuren daarna ,ook voor de kinderen die worden ook weggesleurd van hun school enzo ,ja vriendinnetjes hebben ze nie want ze mogen toch nooit naar buiten en er mag ook niemand in ons huis binnen .ze mogen bijna niets van hem maar toch zien ze hem graag en dat maakt het Zo moeilijk. Ik weet niet echt of mijn verhaal hier thuishoort sorry als dat niet het geval is . Met vriendelijke groeten ,cindy

    • Roberta zegt:

      Lieve Cindy!
      Meisje toch, wat een hartverscheurend verhaal! Luister asjeblieft naar je moeder!! Laat je moeder jou en de kinderen in godsnaam hier uit halen!! Als je het niet doet voor je zelf, doe het dan in vredesnaam voor je kinderen! Je voelt je moe en alsmaar zieker worden, hoe lang wil je hiermee doorgaan lieve Cindy? Hoeveel energie denk je nog te hebben? Dat is toch geen leven lieverd! Wat is er gebeurd met je dochter van toendertijd 12 jaar voor wie hij plannen maakte om te trouwen?? Is dat dezelfde dochter die hij het huis uit gesmeten heeft?? Houd je meer van hem dan van je dochter die hij buitengesloten heeft? Ik zou ook zeker aangifte doen van alle dreigementen die hij geuit heeft en als hij een drankprobleem heeft lieverd…dat loopt natuurlijk nooit goed af! Zodra je moeder jullie komt ophalen, ook langs de politie gaan!
      Wil jij je asjeblieft gaan voor bereiden op vertrek? Normalitieter geef ik geen direct advies hier, maar in jou geval gaan bij mij alle alarmbellen af! Asjeblieft: bereid je voor op vertrek, niet morgen maar nu! Ik denk aan je en ik hoop van ganser harte dat je de kracht vind om het juiste te doen! Ik wil je heel graag zo ongelooflijk veel sterkte en succes toewensen en ik hoop dat jullie binnenkort weer een leven hebben! Ik denk aan je lieve Cindy!
      Met vriendelijke groet, Roberta

Laat wat van je horen

*